به قلم ـ استاد جعفر دیناروند
در بسیاری از کشورهای جهان، نامگذاری مکان ها، با سیاست های خاصی، انجام می گیرد.استفاده از نام، روسای جمهور،پادشاهان، قهرمانان ملی، کاشفان و مخترین، به طور طبیعی در میان سرزمین ها رایج است.
در ایران نیز، استفاده از همین روش، سبب نامگذاری، بزرگراه ها، خیابان ها، ورزشگاه ها و مکان های علمی گشته است.
در این میان، ارتباط میان نام و مکان هم امری خاص تلقی می شود.به طور مثال، دانشگاه رازی، ارتباطی منطقی میان دانشمند و محل دانش، برقرار می کند.در شهر شوش نیز همین رویه پیگیری می شود.هدف عمده هم، نوعی قدردانی در زمان حیات و نیز ماندگاری برای همیشه تاریخ است.
گرچه ما، نوعی نقص در شوش را یافته ابم اما در رد آن، اصراری نداریم.به نظر ما کمبودهای فراوانی در شهر وجود دارند که قابلیت بررسی را می طلبند.
به طور مثال، میدان ورودی شهر، دارای دو نام است.نام شهید بزرگوار حیاری و نام مقدس امیرالمومنین در آن دیده می سود.
با این حال، به نظر می رسد که جنبه قدردانی از افراد دکر شده در اماکن، اصل باشد.
اگر این روش پیگیری شود، اثرات مثبت فراوانی بر جای می گذارد.اگر نام شهید برای ما دارای منزلت هست، چرا نام رزمندگان بزرگی که در قید حیات هستند، مورد استفاده قرار نمی گیرند.
در زمینه مکان های تخصصی مانند ورزشگاه ها یا سالن های ورزشی، چرا نامی از قهرمانان و اولی های ورزش شوش نیست.آیا حمید سالمی، پدر ورزش شوش نیست؟آیا غضنفر جودی شایسته نیست؟
در تئاتر، کار پسندیده ای صورت گرفت . پلاتوی استاد سید جلال حسبنی در زمان حیات او نگاسته شد.آیا نقش عباس کرم اللهی در توسعه این هنر، به اندازه ای نیست که حداقل یک پلاتو به نام او باشد؟گرچه او چهره موفق در مربیگری ورزشی و مطبوعات هم هیت.
افرادی مانند ناجی عباسی نیا، تاثیری بر پیشبرد ندارد؟حمید مهرآرا ، عباس سواری و عبدالزضا دانیالی مگر بنیانگذاران اولیه تئاتر شوش نیستند؟
در ورزش دوومیدانی، اولین قهرمان کشوری، در پرش سه گام، اولین عضو تیم ملی جوانان، شوشی های فراموش شده ای هستند که با نامگذاری اماکن یا حداقل تندیس یا سر دیس،می توان غبار فراموشی را از آن ها پاک کرد.