به قلم ـ استاد جعفر دیناروند
نگیرد چنین چاره گفتند ساز / جز آنگه که باشد به یاران نیاز
شوش شهر عجیبی است.این عجیب بودن نه از بابت، متفاوت بودن که این، امری طبیعی است که دور بودن از مبانی خاصی است که شرط پیشرفت و رسیدن به قله های اوج است.ریشه هایی که زیر بنای بسیاری از رفتارها و شکل دهنده فراوانی کردارهای انسانی است.
این زیربناها،متعدد و مختلفند اما در اساس، ایجاد کنندگان حرکت های امیدوارانه به سمت روشنایی های آینده است.نبودشان، تاریکی و فاعلشان، تاریک سازان زمانند.
شوش، گرفتار تاریکی های تصنعی است.تیره سازی هایی که با فاعل های نادانی و جهل ناخوانی، به مرور ایجاد و با گذشت زمان مستحکم تر می شوند.
شوش، نیازمند به یافتن ریشه هاست.دور شدن از توجه به برگ هاست.معلول ها را رها کردن است.علت ها را جست و جو نمودن است.خلاها را یافتن و گودال ها را پر کردن است.
ریشه یافتن ها هم نیازمندند.این، سر در گمی های جاری شهر جهانی است.شعارهای متعدد یافتن است.گیج ماندن در ماهیت کلمات است که ترا چه شده است که شوش پایتخت مانده است.عجیب نیازی است، این نوشته ها که من آنم که رستم بود پهلوان.
شوش را چه نیازی به شهروند نگری که قومیت را کفایت می کند.نمادهای رنگارنگ در جمع نگری ها، کافی است.پرچم ها به اهتزاز در می آیند که این، ریشه من است.
شوش را چه نیاز به خیابان است که بساط ها در آن اولویت یافتند.پیاده رو ها را پیاده طی کردن، جایز نیست.ماشین ها به احترام هم، کنار یکدیگر می ایستند، نه دو که چندتایی از جنس هم.
سنگفرش حرمش را تعویض ها کردند.حوض ها زدند و برداشتند.هر کسی از ظن خود شد یار خویش.سنگ ها نه به دلیل گرمی یا سردی، ترک خوردند و گفتند که جنس را نادرست بود.این ترک ها که مانع زیارت نیستند.هستند؟
شوش را با ریشه ها، چه کار که برگ ها را سبز رنگ کردن کافی است.
