به قلم ـ عباس کرم الهی
از روزی که خبرنگاری را شروع کردم از طرفی می دانستم حقوقی ندارد ـ از سوی عشق و علاقه بود و از جهتی مسیر پرخطر و پر حادثه بود .
با عشق و علافه و اینکه حقوقی ندارد نمی خواهم چیزی بگویم بلکه هدف گفتن خطر در این راه است ـ ابتدا همین به شهادت رسیسدن بیش از 300 خبرنگار در باریکه ی غزه است که به دست رژیم اشغالگر و کودک کش صهیونیست رخ داده است و در جنگ 12 روزه دو خبرنگار در ساختمان شیشه ایی به شهادت رسیدند و قطعا این دو نفر آخرین شهدای خبرنگار نیستند چون خبرنگار همیشه در مسیر حادثه است .
اما از من خواسته اند که خاطره سال 1378 را برای مخاطبین شوش نیوز در آستانه ی روئز خبرنگار بازگو نمایم ـ جمعه 15 خردادماه 1378 دقیقا 26 سال و یک روز پیش زمانی حجت الاسلام ولی اله مهدوی رئیس اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی شهرستان شوش بود ؛ هفتمین دوره ی انتخابات هیئت مدیره و بازرسان انجمن روزنامه نگاران بود که در سالن واقع در اداره که این روزها پلاتور شهید مدافع حرم احمد حیاری است برگزارشد و قرار شد اگر بنده انتخابا شدم برای تهیه گزارش از مزارع نیشکر هفت تپه راهی شوم و با موتور از این مزارع گزارش تهیه کنم .
برحسب دوره های پیشیت بالاترین رأی به من داده شد و بلافاصله چون همه ی نامزدهای انتخاب شده حضور داشتند در دفتر رئیس رأی گیری بین 7 نفر انجام شد و باز با 7 رأی به عنوان رئیس هیئت مدیره انتخاب شدمو فردای همانروز اعتبارنامه ها داده شد و منم به هفتپه رفتم که در برگشت یک خودرو از پشت سر ما را زد که بیهوش شده و به مدت ده دقیقه روی آسفالت کنار ریل راه آهن نزدیک حوض ملاس افتاده بودم که وقتی کارگران نیشکر هفت تپه در حال رفتن به خانه بودند مذا دیدند و یک دستگاه مینی بوس ایستاد که یکی ار سرنشینان مینی بوس غلامعلی حیدری پور مربی با غیرت استقلال شوشبود که ما را شناخت .
در این لحظه به هوش آمده بودم و اگزوز موتور گوشت پای راستم تا تا استخوان سخته بود با فوریت های پزشکی تماس گرفته شد که مرا به بیمارستان شوش بردند اما شدت سوختگی و شکستگی به حدی بالا بود که مرا به بیمارستان گنجویان دزفول اعزام کردند و شورای پزشکی تشکیل دادند که شش پزشک متخصص دستور به قطع پا را صادر کردند به جز دکتر داود یزدی که گفت : «اگر صبورباشی من پایت را احیا می کنم » و همینطور هم شد 47 روز در بیمارستان بستری بودم و دیگر بدنم جایی لرای تزریق سرم نداشت ؛ارخیصم کردند و گفتند تا می توانید او را تغذیه کنید .
کارکنان اداره ی فرهنگ و ارشاد اسلامب و چند نفر از هیئت مدیره انجمن روز نامه نگاران از جمله « حبیب علیمرادی ـ اقدس آل کثیر ـ خدیجه آل کثیر و مریم محمدی» به عیادتم آمدند که در همان روز استعفای خود را کتبا به حاج آقا مهدوی دادم و گفتم « درست نیست با این وضعیت این مسئولیت را بر عهده داشته باشم » حاج آقا ولی اله مهدوی استعفانه را به من برگرداند و گفت « سایه ی شما هم این انجمن را می چرخاند و نیازی به کنار رفتن نیست » اقدس آل کثیر هم که نایب رئیس بود در غیاب من تلفنی دستورات را انحام می داد وبر حسب اتفاق همان سال به عنوان « انجمن نمونه ی سال در استان توسط بسی خاسته انتخاب شدیم » این خاطره ایی بود از روز خبرنگار که دانسته باشیم خبرنگار همیشه در مسیر حادثه است .جا دارد به نوبه ی خود 17 مردادماه روز شهاد محمود صارمی و روز خبرنگار را به کلیه ی خبرنگاران شوش و استان خوزستان تبریک بگویم
