به قلم ـ استاد جعفر دیناروند
توصیف، هنری برای بیان درون و راهی برای انتقال آن به برون است.آگاه سازی و تشویق دل است به آنچه در دل داری و می توانی به شکل های مختلف به برون ارسال کنی.ما نیز این چنین هستیم.از توصیف برای بیان دیدگاه ها استفاده می کنیم تا بتوانیم اهلش را آگاه سازیم.البته این بدان معنا نیست که خود را آگاه تر فرض کنیم که این، نوعی جهالت است.
سبک بالان، واژه ای برای توصیف های مختلفی است.گاه در معنای لغوی آن، مفهوم بیرون می آید و زمانی در مفهوم، درک های بسیاری ایجاد می کند.البته که این، به انواع برداشت ها متکی می گردد و در عین حال، نوع اندیشمندی نیز مداخله گر می شود.در این توصیف ها، به انوعی از ادراکات بر خواهیم خورد که البته بدیهی و تفاوت های فردی، اساسی برای چنین وضعیتی است اما این به معنای پذیرفتن انواع ادراکات هم نیست.
سبک بالان دارای دو معنای متضاد است.در شکل ظاهری یعنی، مقابل با سنگین.انچه را راحت تر برداشتن، گویند.در وزنه ها، نماد بهتری می یابد و در روحیات، می تواند، تناقض های فراوانی ایجاد کند.در چنین وضعیتی، اگر از مادیات باشد، معنایی مشخص دارد.سبک بودن یک وسیله، برای برداشتن، راحت تر است.
سبک بالان را با پرواز توصیف می کنند.کسانی که در برخاستن از جایگاه خود و رفتن به اوج، مانع کمتری دارند.این، اساس سبک بال بودن است.پرنده ی سبک بال، راحت تراز پر های آب خورده، پرواز می کند و به مقصد می رسد.سنگینی در پرواز حتی در هنگام رفتن به لانه نیز سختی می آورد و چه بسا پرندگانی که با این سختی از لانه ها دور مانده اند.
در کنار این توصیف، مسئولیت همه ی تفسیر ها، پذیرفتنی جمعی نیست که خود دارای مقصد در بیان هاست و تفسیر، امری خارج از شخصیت نویسنده خواهد بود.کنار هم گذاردن لغات نیز در این میان، قادر است تا انواعی از برداشت ها را ایجاد نماید.سبک بالان درد با سبک بالان محبت مانند هم نیستند.ادغامی که مسئول آن هستیم و از زاویه ی ساختگی به آن می پردازیم.
ادغام ها را در جامعه ی امروز بررسی می کنیم که از خانه ی خود تا فراسوی جهان در تغییرند.گاه وطن را نظاره گر می شویم و زمانی دنیای متمدن را سوی خود بر می گیریم.مقصدی داریم و اهدافی را در این نوشته ها و ساختن ها دنبال می کنیم.اساس کار، اندیشمندی است . فاصله گرفتن از انواع نمادهای انحرافی است.
سبک بالی برای ما، معنای واقعی پرواز به اوج، برای همه است زیرا توانایی ها موجود و جوهره آدمی، مستتر است.اینکه اصل باشد؟ امری است که ما را راضی نگه می دارد.بدیهی است که در این میان، تبدیل ها برای شدن ها هم قصه هایی را منعکس می کنند.اگر با انسان ها روبرو باشیم، دردی را ایجاد نمی بینیم و در غیر این صورت، افزایش دردها را به غیر انسان ها،گره می زنیم.
سبک بالان با مقدمه ی خود، راه را برای پرداختن و دنبال کردن، هموار می سازد.مقدمه ای که تنها درب ورود تلقی می شود و هنوز هیچ چیز نمایان نشده است.البته که شناخت درب ها برای ورود نیز اصلی مهم به حساب می آید.اندیشمندی برای شناخت و چگونگی ورود نیز باید امری کاملا انسانی و ضد حیوانی تلقی گردد.سبک بالی تنها می تواند با واژه ی بعد از خود، تا ضدیت نیز پیش رود یا با آن هماهنگ گردد
