به قلم ـ استاد جعفر دیناروند
وقتی در سال۱۳۱۵ اولین مدرسه رسمی شوش با نام «دبستان دولتی ــ روستایی شوش» تاسیس شد، در دل کودکان آن زمان «امیدی» به وجود آمد که حاصل آن، آرامش و کسب مدارک علمی و در نهایت، آسایش اقتصادی گردید.امیدوار بودن در این مسیر یاری دهنده ای موثر بود.
در همین رابطه و سال ۱۳۴۲ که اولین دبستان دخترانه در شوش ساخته شد، انزوای دختران و دوری از علم و دانش پایان یافت.دختران آن زمان، با «امید» به زندگی بهتر، به تحصیل مشغول شدند.
دبیرستان دخترانه ایراندخت در سال۱۳۵۶ سببی در ادامه تحصیل و «امید» به ورود به دانشگاه ها گردید.دختران ما، دانشجو شدند.
امید، حالتی درونی ایجاد کرد که«من زنده ام، اما می خواهم زندگی کنم».شد آن آینده ای که عمر مفید را طولانی و سلامتی را ره آورد آن گرداند اما یک نکته فراموش شد.«معلمین بازنشست شدند».همان هایی که در دل دختران و پسران ما بذر«امید» کاشتند.بعضی گوشه گیر، تعدادی مشغول کار خانه، اندکی درگیر بیماری، حدودی در زحمت ازدواج فرزندان و در پهایت نوعی«نا امیدی» تصنعی که عمرها را کوتاه و آرزوها را بر باد رفته یافتند.

در همین رابطه بود که تفکر ساخت«خانه امید» مطرح شد و اندیشه ای را ایجاد کرد که بدون شک و در حداقل تفسیر، ناامیدی را کمرنگ نمود.
شهرهای دزفول و اندیمشک، خانه امید ساختند.وضع روحی فرهنگیان بازنشسته، ریکاوری شد اما در شوش هیچ خبری نبود.راستی چرا؟ جالب ترین نکته در مورد دزفول این است که مسئول آن یک شوشی است و مسئول اندیمشک هم سال های طولانی دبیر ورزش شوش و ساکن در شهر بود.اشکال کجاست؟
چرا فرهنگیان بازنشسته شوش، خانه امید ندارند؟چرا کانون بازنشستگان، مسائل را مطرح نمی کند؟چه کس یا کسانی مانع کار هستند؟ آیا ساختمان مورد نیاز موجود نیست؟نقش مدیران آموزش و پرورش در دوره های مختلف، چگونه تفسیر می شود؟اگر آن ها نخواهند اما باید بدانند که روزی نیز به آن ها« فرهنگیان بازنشسته» می گویند.آموزش و پرورش شوش به خانه امید نیاز دارد زیرا نیاز اصلی برای بقا«امید» است.