به قلم ـ عباس کرم الهی
اول مهر ماه سال 1357 برای اولین بار در دبستان آپادانا ثبت نام کردم رئیس این دبستان مرد بلند قد و چخار شانه ایی به نام حسینی بود ناظم دبستان فردی نام نعمتی و معلمین ما همه خانم بودند که معلم کلاس اول من ماه دولت سگوند همسر زنده یاد لطفعلی کیان بود.
الفبا را از او آموختم ؛ معلمی بود که برخلاف سایر معلمین حجاب خود را رعایت می کرد و چادر سرش بود و هیچ وقت خنده از روی لباپنش برداشته نمی شود ؛ اگر دانش آموزی بی نظمی مرد یا دیر سرکلاس می آمد با ترکه بر کف دستانش می زد اما مرا هیچ وقت نزد چون هم تمام نمراتم 20 بود نه بی نظمی می کردم نه ناخن هایم بلند بود نه موی سرم از صفر بلندتر بود و نه دیر به مدرس می آمدم .

همه ی معلمین هم از من خوششان می آمد از خانم سگوند گرفته تا بقیه ی معلمین با زحمات این معلمین دلسوز که مرا همانند فرزندان خود دوست داشتن دوره ی ابتدایی را با موفقیت پسر سرگذاشتیم اما الان57 ساله هستم ولی زحمات معلم کلاس اول که خود چو شمعی می سوخت و به ما شاگردانش روشنایی می بخشیدهیچ وقت از یاد نخواهم برد.
معلمین دلسوزنم روزتان مبارک .