به قلم ـ عباس کرم الهی
اولین دخترانی که در تئاتر شوش درخشیدند به دهه ی 60 برمی گردد که شوش گروهی رسمی نداشت و همه ی فعالیت ها به نام اداره ی فرهنگ و ارشاد اسلامی بود .
« ماهزاده امیری ـ مریم بهرمان ـ نداگله و سارا بابادی هر چهار نفر از منطقه ی صنعتی هفت تپه ـ سیده مدینه نجاتیان ـ نسرین یا نسترن شوهانی و نرگس محمدباقری » از شوش دخنرانی بودند که در دهه ی 60 نفش آفرینی کردند و بر حسب اتفاق همه هم سابقه ی حضور در جشنواره های استانی را دارند .
و از زمانی هم که گروه ها ساماندهی شدند ؛ فاطمه دریکوند ـ سیده آیدا تفاخ ـ فاطمه مولایی ـ فاطمه طرفی علیزاده ـ اشرف ارجمندیان ـ پروانه مرادی ـ زیبا فلاحتی ـ زهرا چتین و مینا پرنیان » خوب درخشیدند و پس از آن نوبت به نوجوانی به نام پانیذ امیدی بود که به همراه یاس شوهانی و مهدیس گلستانی نسب در نمایش شاپرک تماشاگران را راضی از سالن بدرقه کردند .
البته هلیا الیاسی و سمین شایسته هنرنمایی کردند اما کارشان بیشتر حضور در جشنواره بود تا اجرای عمومی برای شهر و دیار خود . و پروانه الیاسی هم بنا به گفته ی برخی از تئاتری ها خوب ظاهر شده ولی به شخصه کار ایشان را ندیده ام .
اینک نوبت به اگرین سگوند است ، بازیگری 7 ساله که هنوز به دبستان نرفته و به کمک مادرش دیالوگ ها را حفظ می کند آیا می تواند برای اولین بار به عنوان پدیده ی سال تئاتر شوش خود را مهرفی کند ؟ باید به انتظار نشست و دید که در نمایش گلی برای لیلا چقدر برای اولین تجربه موفق خواهد بود .
البته درختان زیادی در گروهای تعزیه بازی کرده اند اما چون بدون کلام بوده اند نامی از آنها برده نشده است .
