به قلم ـ استاد جعفر دیناروند

شوش،به یکباره تخلیه شد.اولین شهر جهان، به تپه ای باستانی تبدیل گشت.انسانی در آن یافت نمی شد.این، ظلمی بزرگ به شهری بود که پایتخت تمدن ایرانی قرار داشت.

به قلم ـ محمد خانه زر ـ پژوهشگر و روزنامه نگار

در یادداشت پیشین شوش را با استفاده از «نظریه درماندگی آموخته شده» بررسی کردیم. در یادداشت پیشِ رو نیز ، با بهره گیری از «نظریه پنجره شکسته» وضعیت شوش مورد بحث و بررسی قرار خواهد گرفت.

به قلم ـ استاد جعفر دیناروند

با ورود اسلام به ایران که بدون خونریزی هم نبود، شوش نیز به شکلی، مورد نظر قرار گرفت.عظمت پایتخت زمستانی ساسانیان با سقوط حکومت همچنان پا بر جا ماند.در این برهه، خبرها یکدست نبودند.

به قلم ـ استاد  جعفر دیناروند

شوش را شهری باستانی نامیدن، صواب است.مشهوریت در جهان داشتن، واقعیتی ملموس و انکار نشدنی است.نامی معنوی که از پیامبر باران گرفته است.ماندگاری آن با فتح المبین معنا یافته و دلیر مردانی بی ادعا و گمنام را در دامان خود پرورانده است.رود شاوورش هرگز کاستی نداشته و آبادانی را نوید داده است.در گذشته ها، محل عبور کشتی ها بود.

استاد جعفر دیناروند

 شوش با خبرها عجین شده است.بومیان آن را قبل از تاریخ به شیوه ای وحشیانه از بین بردند و ثروت ها را غارت نمودند.شوش همچنان زنده ماند.

 به قلم ـ استاد جعفر دیناروند

انسان توانایی های بسیاری را داراست.عدالت خواهی و حکم نمودن میان حق و باطل از خواسته های اوست.انواعی از رفتارها را مورد ارزشیابی قرار می دهد و بدین سان می کوشد تا بهترین ها را رواج دهد اما این بدان معنی نیست که همه چیز خوب و مناسب پیش می رود.ارزش دادن به رفتارها برای آدمی امری حیاتی است و همین نکته است که باعث می شود تا انسان نسبت به انواعی از اعمال، عکس العمل های مختلفی انجام دهد.

 به قلم ـ  استاد جعفر دیناروند

انسان موجودی انتخابگر است.می کوشد تا بهترین ها را برگزیند.تلاش و کوشش های او با معنا و دارای منظورهای خاصی است.

به قلم ـ استاد  جعفر دیناروند

فعال بودن آدمی در زندگی، یکی از مهم ترین رفتارهای او در طول حیات محسوب می گردد.این مهم حتی در جانواران نیز مستتر است.فعالیت برای زنده ماندن که گاه به راز بقا هم کشیده می شود زیرا، جانواران برای ماندن و در واقع زنده بودن تلاش می کنند.

به قلم  ـ استاد جعفر دیناروند

 نگاه به مقاطع مختلف شوش، راهی درست برای شناخت محسوب شدن است.دلسوزان را به حال خود رها کردن،صواب نیست که ظلمی مضاعف بر مردمانی است که کوشاترین بودند.

مدیرعامل انجمن توانجویان امید  به مناسبت سومین سالگرد غروب بانو شادروان الهام افتخارزاده پیامی را بدین شرح فرستاد