به قلم ـ استاد جعفر دیناروند

فلسفه به درد به عنوان یک تجربه ذهنی و فیزیکی نگاه می کند که می تواند جنبه های مختلفی داشته باشد. از یک سو، درد می تواند به عنوان یک هشدار دهنده بیولوژیکی در نظر گرفته شود که ما را از آسیب و خطر دور می کند.

به قلم ـ استاد جعفر دیناروند

آدمی از اینکه انسان است جایگاه پذیر محسوب می شود.او، تفاوت هایی در درون دارد و تساوی در آن، معنایی فراتر از مادیات می یابد.

به قلم ـ استاد جعفر دیناروند

یکی  از دیدگاه ها در مورد دردهای انشعابی، جنبه روانی دارد و مانند نگرش های پزشکی نیست.این ها، برداشت خود را از دردهای روانی در محدوده هایی خاص، تعریف می کنند و تمرکز را نیز بر همان اساس، شکل می دهند.

به قلم ـ استاد جعفر دیناروند

به هر شکل، جامعه خود را با وضعیت های جدید سازگار می کند اما این، به معنای رضایت خاطر بودن نیست.دردی است که باید با آن ساخت.همان توصیه ای است که پزشک به بیمار خود می کند.چنین وضعیتی، پذیرش اجباری است.رضایتی در کار نیست.

به قلم ـ استاد جعفر دیناروند

انسان را با راه، رفاقت بسیار است.در راه بودن را دور بودن نمی توان تصور کرد.آن هایی را که انحراف در میان جماعت ممکن است و آن هایی را که در راهند، مزاحمت می توان یافت.

به قلم ـ استاد جعفر دیناروند

مسیر زندگی انسان ها، دارای فراز و نشیب های بسیاری است.گاه مانند اتومبیل در جاده، سختی های فراز را پیش رو دارد و زمانی نیز راحتی، نشیب را احساس می کند.درک این وضعیت به چگونگی موقعیت های موجود وابسته است.

به قلم ـ استاد جعفر دیناروند

استمرار رویدادهای مختلف زندگی که بدون شک به آغازین خود وصل هستند،گرچه درد نامیده می شوند و بسیاری از انسان ها را در برمی گیرند اما در کنار آن ها، بی دردی ها نیز معنا می یابند.

به قلم ـ استاد جعفر دیناروند

جهان را باید اداره کرد.بعضی این را غلط می پندارند و رهبری را جایگزین می کنند.تفاوت بسیار است.همین بس _{که گویند،از زمین تا آسمان است.}

به قلم ـ استادجعفر دیناروند

قلم را علم میسر است و دوستی میان آن دو مانند شکر و شیرینی می ماند.جداسازی قلم و علم را نباید که اگر شود فاتحه ی انسان خوانده می شود.

قلم اگر سالم بماند، امیدی به علم درست نیز موجود می شود.

به فلم ـ استاد جعفر دیناروند

تدبیر را توانایی گفتن، اصل است.همه را داشتن، باوری درست و قابل قبول اما اجرا نمودن، در حد و حدود شخصیت یافتن است.